Widzialność prążków: pomiar koherencji i rozpoznawanie pozornego zaniku
Prążki mogą słabnąć po rozjechaniu dróg optycznych. Mogą też zniknąć przez tło, zmianę polaryzacji lub złe pokrycie wiązek. Nauczymy się odróżniać te przyczyny i wyznaczać szerokość widma tylko wtedy, gdy dane uzasadniają konkretny model źródła.
W tym materiale
Prążki mogą słabnąć po rozjechaniu dróg optycznych. Mogą też zniknąć przez tło, zmianę polaryzacji lub złe pokrycie wiązek. Nauczymy się odróżniać te przyczyny i wyznaczać szerokość widma tylko wtedy, gdy dane uzasadniają konkretny model źródła.
Potrzebne wiadomości: Interferometr Michelsona, kontrast interferencji dwóch fal, faza sinusoidy oraz logarytm naturalny. Związek widma z korelacją jest wprowadzony jakościowo.
Szybka faza i wolna obwiednia
W pomiarze przesunięcia śledziliśmy wiele cykli jasności. Teraz pytamy, jak zmienia się ich kontrast przy coraz większej różnicy dróg. Dwa ramiona dostarczają do detektora kopie pola pochodzące z różnych chwil emisji. Jeśli Δ jest różnicą dróg optycznych w układzie bez istotnej dyspersji, opóźnienie wynosi τ = Δ/c. W Michelsonie w próżni przesunięcie jednego lustra o x od położenia równych dróg daje Δ = 2x. Pomieszanie x z Δ zmienia wynik dwukrotnie.
Kontrast mierzymy z lokalnego maksimum i minimum podczas niewielkiego skanu fazy wokół wybranego opóźnienia. Skan musi objąć cykl optyczny, ale być mały wobec skali zmiany obwiedni. Nie wybieramy największego i najmniejszego odczytu z całego długiego skanu: mogłyby one należeć do różnych mocy źródła albo różnych opóźnień.
Widzialność nie jest od razu koherencją
Po odjęciu stałego niespójnego tła definiujemy widzialność:
V=\frac{I_{\max}-I_{\min}}{I_{\max}+I_{\min}}=A\,|\gamma(\tau)|,\qquad A=\frac{2\sqrt{I_1I_2}}{I_1+I_2}.
Znany z interferencji dwóch fal czynnik A uwzględnia nierówne natężenia. Wielkość |γ|, od zera do jedności, opisuje stopień koherencji czasowej kopii pola. Przy stabilnym źródle jest modułem znormalizowanej korelacji pola w dwóch chwilach oddzielonych o τ. Dla wspólnej kopii pola γ(0) = 1. Wzór zakłada także zgodną polaryzację i niezmienne pokrycie wiązek; ich pogorszenie może dodatkowo obniżać kontrast.
Niespójne tło B dodaje tyle samo do maksimum i minimum. Licznik V pozostaje wtedy bez zmian, lecz mianownik rośnie o 2B. Dlatego najpierw sprawdzamy ciemny odczyt i tło, potem mierzymy osobno I₁ oraz I₂ przy zasłoniętym drugim ramieniu, a dopiero na końcu interpretujemy obwiednię. Niski kontrast przy równych drogach nie jest wystarczającym dowodem szerokiego widma.
Dlaczego szerokość widma wpływa na obwiednię?
Różne częstotliwości gromadzą różne fazy 2πντ. Jeśli źródło zawiera wąski zakres częstotliwości, przy małym τ wkłady mają podobne fazy i wzmacniają kontrast. Wraz ze wzrostem opóźnienia zaczynają się rozbiegać. Dla stacjonarnego światła korelacja czasowa jest związana z transformatą Fouriera widma mocy. Nie oznacza to, że z jednego zaniku można zawsze odczytać jedną uniwersalną „długość koherencji”: kształt widma ma znaczenie.
Przyjmijmy pojedynczą wąską linię o kształcie Lorentza i pełnej szerokości połówkowej δν, znacznie mniejszej od częstotliwości środkowej. Transformata tej linii daje wykładniczy moduł korelacji:
|\gamma(\tau)|=\exp(-\pi\delta\nu|\tau|),\qquad L_c=\frac{c}{\pi\delta\nu},\qquad V(x)=A\exp\left(-\frac{2|x|}{L_c}\right).
Definiujemy tutaj Lc jako różnicę dróg optycznych, przy której |γ| = 1/e, a nie jako przesunięcie lustra. Jest to jawna konwencja dla tego modelu. Przy widmie gaussowskim obwiednia ma inny kształt. Przy dwóch oddzielnych liniach mogą pojawić się kolejne zaniki i odtworzenia kontrastu. Nie należy dopasowywać funkcji wykładniczej wyłącznie dlatego, że w dwóch punktach V maleje.
Pracownia: oddziel skalę ruchu od skali koherencji
Poniższa seria jest wygenerowanym przykładem, a nie relacją z pomiaru. Przyjmujemy próżnię, I₁ = 4 i I₂ = 1 w umownych jednostkach, brak tła oraz Lc = 40,0 mm. Wtedy A = 0,8 i średnie natężenie wynosi 5. W każdym położeniu mały lokalny skan fazy dostarcza maksimum i minimum.
| x (mm) | Δ = 2x (mm) | I maks. | I min. | V |
|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | 9,0000 | 1,0000 | 0,8000 |
| 5 | 10 | 8,1152 | 1,8848 | 0,6230 |
| 10 | 20 | 7,4261 | 2,5739 | 0,4852 |
| 15 | 30 | 6,8895 | 3,1105 | 0,3779 |
| 20 | 40 | 6,4715 | 3,5285 | 0,2943 |
Odtwórz V z dwóch kolumn natężenia, następnie podziel przez V(0) = 0,8. Dla 20 mm otrzymasz około 0,3679, czyli 1/e. To 40 mm różnicy dróg, mimo że lustro przesunięto o 20 mm. Szerokość Lorentzowska wyliczona przy c = 299 792 458 m/s wynosi δν ≈ 2,38567 GHz.
Sprawdzenie modelu jest częścią wyniku
Wykres ln[V(x)/V(0)] względem x powinien być prostą o nachyleniu −2/Lc, jeśli obowiązuje model Lorentza i A nie zmienia się podczas skanu. Sprawdź tę zależność dla wszystkich wierszy, a nie tylko krańców. W rzeczywistym pomiarze najpierw uwzględnij niepewności; logarytm małego, zaszumionego V może silnie zniekształcać błędy. Niepewne V(0), wspólne dla ilorazów, wprowadza korelację.
Powtórz skan w przeciwną stronę i kontroluj osobno moce ramion. Jeśli zmienia się A, normalizacja przez pierwsze V(0) nie usuwa problemu. Jeśli prążki po zaniku wracają, informacja ta jest cenniejsza niż dowolne dopasowanie monotonicznej krzywej. Przykład dwóch linii w zadaniu pokazuje, że brak kontrastu w jednym położeniu nie oznacza nieodwracalnej utraty całej informacji fazowej.
Zadania do tego tematu
- Kontrast osłabiony przez tło i nierówne wiązki
- Połowa widzialności: jaka szerokość linii?
- Prążki znikają i wracają: rozdzielenie dwóch linii
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto