v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego
Spin 1/2, analizatory Sterna–Gerlacha i pomiar kwantowy · 3 min czytania

Superpozycja i mieszanina spinu: co można odtworzyć ze zliczeń?

Proporcja pół na pół w osi z nie wystarcza do rozpoznania stanu. Może pochodzić z koherentnej superpozycji albo z mieszaniny. Inna oś pomiaru ujawnia informację, której sam histogram z nie zawiera.

Opublikowano: 17.11.2026
Wyślij link e-mailem Własna poczta Komentarze: 0

Oceń ten artykuł: od 1 do 5 gwiazdek
(0 głosów) . Jeszcze nie oddano głosów.

Kliknij gwiazdkę, aby od razu oddać ocenę. Klawiaturą wybierz gwiazdkę klawiszem Tab i naciśnij Enter lub spację. Jeden głos na materiał z danej przeglądarki.

Proporcja pół na pół w osi z nie wystarcza do rozpoznania stanu. Może pochodzić z koherentnej superpozycji albo z mieszaniny. Inna oś pomiaru ujawnia informację, której sam histogram z nie zawiera.

Potrzebne wiadomości: Amplitudy spinowe, pomiary w osiach x, y i z, prawdopodobieństwo warunkowe; pomocna znajomość macierzy 2 na 2.

Te same proporcje, inna zdolność przewidywania

Porównajmy dwa sposoby przygotowania. W A każdy atom ma ten sam czysty stan |+x\rangle=(|+z\rangle+|-z\rangle)/\sqrt2. W B losujemy z jednakową szansą przygotowanie +z albo −z i nie przekazujemy informacji, który wariant wybrano. Pomiar z daje w obu przypadkach po 1/2 wyników. Pomiar x odróżnia przygotowania: A daje pewny +x, a B po połowie obu znaków.

W superpozycji dodajemy amplitudy. W mieszaninie dodajemy prawdopodobieństwa wynikające z rozłącznych wariantów przygotowania. Ta różnica nie jest nazwą dwóch temperatur ani samych obsad poziomów energii. Dotyczy informacji o fazie względnej i przewidywań dla innych baz pomiaru.

Faza względna, której nie widać w osi z

Dla rodziny czystych stanów |\psi_\varphi\rangle=(|+z\rangle+e^{i\varphi}|-z\rangle)/\sqrt2 zawsze mamy P(+z) = 1/2. W dwóch innych osiach:

P(+x)=\frac{1+\cos\varphi}{2},\qquad P(+y)=\frac{1+\sin\varphi}{2}.

Równe proporcje w jednej osi nie oznaczają więc braku koherencji. Dla φ = 90° stan jest +y: także w x daje pół na pół, lecz w y wynik dodatni jest pewny. Nawet dwie wybrane osie mogą nie wystarczyć do odróżnienia go od wiązki niespolaryzowanej.

Dla superpozycji o równej wielkości amplitud prawdopodobieństwo plus x zmienia się z fazą od 1 przez 1/2 do 0 i z powrotem. Dla mieszaniny pół plus z i pół minus z pozostaje 1/2. Prawdopodobieństwo plus z w obu przypadkach wynosi 1/2.
Przerywana linia oznacza mieszaninę, a ciągła czysty stan o kontrolowanej fazie. Zgodność w pojedynczym punkcie nie oznacza zgodności dla wszystkich pomiarów.

Jeden zapis obejmujący oba przygotowania

Macierz gęstości ρ przechowuje informację potrzebną do przewidywania pomiarów spinu. Dla stanu czystego jest iloczynem |\psi\rangle\langle\psi|; dla mieszaniny średnią takich macierzy z wagami przygotowania. W bazie z dwa porównywane stany mają postać:

\rho_{+x}=\frac12\begin{pmatrix}1&1\\1&1\end{pmatrix},\qquad \rho_{\rm miesz}=\frac12\begin{pmatrix}1&0\\0&1\end{pmatrix}.

Elementy diagonalne są identyczne i opisują szanse w osi z. Elementy pozadiagonalne opisują koherencję w tej bazie. To, że znikają w jednej reprezentacji, nie jest samo definicją stanu mieszanego: czysty stan +z także ma diagonalną macierz w bazie z. O czystości decydują własności całej macierzy.

Trzy osie wymagają trzech osobnych zespołów

Dla kolejnych, jednakowo przygotowanych atomów mierzymy osobno x, y i z. Z prawdopodobieństw tworzymy r_i=P(+i)-P(-i)=2P(+i)-1. Wektor r, nazywany wektorem Blocha, opisuje średnie spinu: \langle S_i\rangle=\hbar r_i/2. Jego składowe nie są trzema ustalonymi wynikami pojedynczego atomu.

\rho=\frac12\begin{pmatrix}1+r_z&r_x-ir_y\\r_x+ir_y&1-r_z\end{pmatrix},\qquad |\mathbf r|\leq1.

Warunek długości zapewnia nieujemne wartości własne (1\pm|\mathbf r|)/2. W idealnym opisie długość jeden oznacza stan czysty, a mniejsza od jedności stan mieszany. Można to sprawdzić przez czystość:

\operatorname{Tr}(\rho^2)=\frac{1+|\mathbf r|^2}{2}.

Nie uzyskamy tych trzech statystyk przez pomiar x, potem y, potem z na tym samym atomie: kolejne pomiary zmieniają stan. Należy powtarzać ten sam sposób przygotowania i przeznaczać różne atomy na różne ustawienia. Dla skończonej próbki podstawiamy oszacowania częstości. Ich fluktuacje mogą nawet dać pozorną długość większą od jeden; wtedy potrzebne jest dopasowanie zgodne z warunkami fizycznymi i ocena niepewności, a nie ogłoszenie „niemożliwego spinu”.

Najpierw sprawdź, co robi detektor

Jeśli kanały mają znane wydajności η+ i η−, to przy pomijalnym tle oraz bez nakładania zliczeń częstość dodatniego wyniku szacujemy z liczb skorygowanych:

\widehat P(+)=\frac{C_+/\eta_+}{C_+/\eta_++C_-/\eta_-}.

Nierówność surowych C+ i C− może wynikać z aparatury. To korekta modelowa; nie odtwarza listy utraconych pojedynczych zdarzeń i ma własną niepewność. Tło należałoby uwzględnić przed użyciem wzoru. Macierz gęstości opisuje przewidywania, lecz nie wskazuje jednoznacznie historii przygotowania: tę samą wiązkę niespolaryzowaną można otrzymać przez mieszanie przeciwnych stanów w różnych osiach.

Zadania do tego tematu

Dalsza lektura

Materiał referencyjny

Ostatnie materiały autora

Wszystkie materiały autora »

Komentarze (0)

Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.

Dodaj komentarz

Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto

Emotikony

Zaznacz tekst i wybierz formatowanie lub użyj Ctrl/Cmd+B, I, U w polu komentarza. Znaczniki HTML nie są wykonywane.

Wybór wszystkich komentarzy obejmuje odpowiedzi. Powiadomienia wymagają potwierdzenia adresu; zrezygnujesz z nich przez link w wiadomości.

← Wróć do działu: Teoria Do góry ↑
Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.