Kiedy współczynnik Halla nie wyznacza liczby wszystkich nośników?
Wynik n = 1/(e|RH|) wygląda jak bezpośrednie przeliczenie napięcia na liczbę cząstek. Jest jednak wnioskiem z modelu. Jeżeli prąd przenoszą elektrony i dziury albo różne grupy o innych ruchliwościach, ten sam wynik pomiaru może mieć kilka interpretacji. Zbudujemy dwa konkretne kontrprzykłady.
W tym materiale
Wynik n = 1/(e|RH|) wygląda jak bezpośrednie przeliczenie napięcia na liczbę cząstek. Jest jednak wnioskiem z modelu. Jeżeli prąd przenoszą elektrony i dziury albo różne grupy o innych ruchliwościach, ten sam wynik pomiaru może mieć kilka interpretacji. Zbudujemy dwa konkretne kontrprzykłady.
Potrzebne wiadomości: Współczynnik Halla, przewodność i ruchliwość, rachunek wektorowy siły Lorentza oraz przybliżenie do pierwszego rzędu w polu.
Dwa prądy podłużne mogą się dodawać
Przyjmijmy jednorodny izotropowy materiał z elektronami o koncentracji n i ruchliwości μn oraz dziurami o koncentracji p i ruchliwości μp. Obie ruchliwości i obie koncentracje są dodatnie. Pole podłużne Ex kieruje dryf elektronów ku −x, a dziur ku +x. Oba prądy umowne mają jednak dodatnią składową x:
j_x=e(n\mu_n+p\mu_p)E_x,\qquad \sigma=e(n\mu_n+p\mu_p).
Używamy klasycznego modelu Drudego, liniowej odpowiedzi i małego pola magnetycznego: μn|B| ≪ 1 i μp|B| ≪ 1. Iloczyny μB są bezwymiarowe. Mała indukcja w teslach nie jest samodzielnym kryterium, bo ten sam B może być mały dla małej ruchliwości i duży dla dużej. Pomijamy anomalny i kwantowy efekt Halla, anizotropię oraz przestrzenną nierównomierność.
Poprzeczne wkłady trzeba dodać ze znakami
Do pierwszego rzędu w B podłużne dryfy są takie jak przy B = 0. Dla elektronów siła magnetyczna daje w prądzie poprzecznym wkład +enμn²ExB, dla dziur −epμp²ExB. Dodatkowe pole Ey powoduje dla obu rodzajów nośników prąd zgodny ze zwrotem Ey. Dlatego:
j_y=e(n\mu_n+p\mu_p)E_y+e(n\mu_n^2-p\mu_p^2)E_xB.
Kwadrat ruchliwości ma prostą przyczynę: raz ruchliwość określa dryf wzdłuż próbki, a drugi raz odpowiedź na wynikające z niego odchylenie magnetyczne. Nie jest to ważenie samą liczbą nośników.
Otwarte styki poprzeczne wymagają jy = 0. Nie wymagamy osobno zaniku każdego wkładu. Po podzieleniu równania przez e(nμn + pμp) otrzymujemy Ey, a następnie dzielimy przez jxB:
R_H=\frac{p\mu_p^2-n\mu_n^2}{e(n\mu_n+p\mu_p)^2}.
Sprawdzenie granic jest konieczne. Dla p = 0 skracają się μn² i jeden czynnik n, zostawiając −1/(en). Dla n = 0 pozostaje +1/(ep). Oba wyniki odtwarzają poprzedni model jednego rodzaju nośników.
Więcej dziur nie musi oznaczać dodatniego wyniku
Niech p = 4n, μn = 0,20 m²/(V·s), μp = 0,05 m²/(V·s). W prądzie podłużnym nμn = pμp: wkłady są równe. W liczniku RH porównujemy jednak 0,040n i 0,010n, więc wynik jest ujemny. Czterokrotnie więcej dodatnich nośników nie odwraca znaku, bo ich ruchliwość jest czterokrotnie mniejsza.
Gdy n = p i μn = μp = μ, współczynnik Halla w tym modelu wynosi zero, a σ = 2enμ nadal jest dodatnie. Zanik napięcia poprzecznego nie oznacza zaniku przewodnictwa. Wzoru 1/(e|RH|) nie można wtedy traktować jako pomiaru nieskończonej liczby nośników. Jego założenia nie opisują tej próbki.
Sprawdź przypadek równych wkładów
Dla n = p = 10²² m⁻³ i μ = 0,10 m²/(V·s), z e ≈ 1,60 · 10⁻¹⁹ C, dostajemy σ = 320 S/m i ρ = 0,003125 Ω·m, mimo RH = 0. Każda grupa ma skończoną ruchliwość. Operacyjnie zdefiniowane μH = |RH|σ jest zerowe, lecz nie jest wtedy ruchliwością żadnej z grup.
Nawet jeden rodzaj nośników może potrzebować poprawki
Prosty model przyjmuje jedną ruchliwość. W rzeczywistym rozkładzie nośników różne energie mogą mieć inne czasy rozpraszania. Dla odpowiedniego jednopasmowego modelu zapisuje się RH = s rH/(en), gdzie s = ±1 oznacza znak nośników, a rH > 0 jest czynnikiem Halla. Wówczas:
n_H=\frac{1}{e|R_H|}=\frac{n}{r_H},\qquad \mu_H=|R_H|\sigma=r_H\mu.
Nie należy wybierać rH tylko po to, aby wynik pasował do oczekiwań. Potrzebny jest uzasadniony model rozpraszania lub dodatkowy pomiar. Ruchliwość Halla i ruchliwość z przewodnictwa mogą się różnić, choć w przybliżeniu rH = 1 były równe. Tę poprawkę omawiają notatki Cornell o transporcie w półprzewodnikach, równania 5.72–5.75.
Co pozostaje wnioskiem z doświadczenia?
W zadanych warunkach otrzymujemy nachylenie napięcia poprzecznego, geometrię i opór podłużny. Parametry nH i μH można jawnie podać jako wyniki interpretacji Halla. Przejście do rzeczywistych n, p, μn i μp wymaga dodatkowych ograniczeń. Dwa niezależne odczyty nie wyznaczają ogólnie czterech nieznanych.
Warto badać zależność od pola, temperatury, oświetlenia oraz opór podłużny w polu. Nie każda dodatkowa seria automatycznie rozwiązuje problem: na przykład liniowy sygnał Halla sam nie dowodzi jednego rodzaju nośników. Badanie dwóch kanałów transportu wymaga dopasowania modelu i sprawdzenia jego jednoznaczności, a nie tylko wstawienia najmniejszej wartości napięcia do wzoru.
Zadania do tego tematu
- Ujemny Hall przy czterokrotnie większej liczbie dziur
- Dwie różne próbki dają tę samą parę współczynników
- Czynnik Halla zmienia koncentrację i ruchliwość w przeciwne strony
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto