Dlaczego coraz grubsza osłona nie zatrzymuje tej samej liczby fotonów?
Gdy wstawiamy kolejne warstwy materiału między wiązkę fotonów a detektor, sygnał maleje. Ale w idealnym pomiarze każda dodatkowa warstwa usuwa podobny ułamek pozostałej wiązki, nie stałą liczbę fotonów.
W tym materiale
Gdy wstawiamy kolejne warstwy materiału między wiązkę fotonów a detektor, sygnał maleje. Ale w idealnym pomiarze każda dodatkowa warstwa usuwa podobny ułamek pozostałej wiązki, nie stałą liczbę fotonów.
Potrzebne wiadomości: Funkcja wykładnicza, prawdopodobieństwo, promieniowanie jonizujące i jednostki długości.
Co to znaczy „wiązka wąska”?
Wyobraźmy sobie jednorodne fotony gamma o tej samej energii, lecące przez jednorodny materiał. Detektor za przesłoną zlicza tylko fotony biegnące nadal w kierunku pierwotnej, wąskiej wiązki. Foton, który został pochłonięty lub rozproszony poza tym kierunkiem, znika z wiązki pierwotnej. Nie znaczy to, że cała jego energia zniknęła z materii albo z otoczenia. W rzeczywistym szerokim polu fotony rozproszone mogą dotrzeć do innego detektora.
Od małej warstwy do wykładnika
Niech I(x) oznacza natężenie wiązki pierwotnej po przejściu przez grubość x. Prawdopodobieństwo usunięcia fotonu na krótkiej drodze dx jest w modelu proporcjonalne do dx, z dodatnim współczynnikiem μ. Zatem:
\frac{\mathrm dI}{\mathrm dx}=-\mu I,\qquad I(x)=I_0 e^{-\mu x}.
Współczynnik μ ma jednostkę odwrotności długości, np. cm⁻¹. Iloczyn μx jest bezwymiarowy, bo występuje w wykładniku. Dla x = 0 dostajemy I(0) = I₀. Dla rosnącego x natężenie maleje. Wzór nie daje ani dokładnej dawki pochłoniętej przez człowieka, ani pewności bezpieczeństwa osłony.
Dlaczego to nie jest rozpad promieniotwórczy?
Oba prawa mogą mieć kształt wykładniczy, ale opisują inne pytania. W rozpadzie jąder ubywa liczba jąder w funkcji czasu, a tutaj maleje liczba fotonów pierwotnej wiązki w funkcji grubości materiału. Ich współczynniki mają odpowiednio jednostki s⁻¹ i cm⁻¹. Podobna postać matematyczna nie oznacza tej samej przyczyny fizycznej.
Przykład z kontrolą wyniku
Dla I₀ = 800 fotonów/s i μ = 0,40 cm⁻¹ po grubości x = 2,0 cm model daje I/I₀ = e⁻⁰·⁸ ≈ 0,449, czyli około 359 fotonów/s. Po kolejnych 2 cm pozostałoby około 161 fotonów/s, a nie 359 − 441. Za każdym razem zmniejsza się to, co jeszcze pozostało.
Gdzie model przestaje działać?
Współczynnik μ zależy od energii fotonów i materiału. Dla widma szerokiego zmienia się udział poszczególnych energii w przesyłanej wiązce. Przepuszczanie rozproszonego promieniowania do detektora również łamie proste założenia pomiaru wąskowiązkowego. Takie równanie jest narzędziem analizy modelu, a nie instrukcją projektowania rzeczywistej ochrony radiologicznej.
Zadania do tego tematu
- Dwie grubości, jeden współczynnik osłabienia
- Który współczynnik miałby właściwą jednostkę?
- Odwrotne zadanie: wyznacz μ z transmisji
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto