Wspólne przesunięcie dwóch pomiarów
Zmierzono pseudoodległości ρA=21 200 km i ρB=20 700 km. Zegar wnosi wspólny dodatni b=0,60 km, a inne błędy pomijamy. Policz rzeczywiste dA i dB i ich różnicę.
Odkrywaj popularne opracowania oraz ostatnio dodane i zmienione publikacje.
Odsłony nie oznaczają liczby unikalnych osób. Oceny mają skalę 1–5; przy jednakowej średniej wyżej jest materiał z większą liczbą głosów.
Materiały: 1999 · strona 162 z 167.
Zmierzono pseudoodległości ρA=21 200 km i ρB=20 700 km. Zegar wnosi wspólny dodatni b=0,60 km, a inne błędy pomijamy. Policz rzeczywiste dA i dB i ich różnicę.
0 odsłon · bez ocen
Źródło B ma masę 100 razy większą od źródła A, ale leży 10 razy dalej od jednakowych małych laboratoriów. Porównaj przyspieszenia środków g₀ oraz współczynniki K = GM/D³. Co zmieniłoby się, gdyby źródło B miało masę 1000 razy większą, przy tym samym stosunku odległości?
0 odsłon · bez ocen
Po bliższej stronie źródła rozważ η = x/D równe 0,005 i 0,02. Dokładna względna zmiana pola w jednostkach g₀ wynosi f(η) = (1 − η)⁻² − 1, a przybliżenie l(η) = 2η. Oblicz błąd 100|l − f|/|f| dla obu przypadków. W którym spełniono wymaganie błędu nie większego niż 2%?
0 odsłon · bez ocen
Prostokątna próbka ma w = 2,00 mm i t = 0,100 mm. Oddzielne styki podłużne dzieli l = 10,0 mm. Dla I = +2,00 mA zmierzono Ux = 2,50 V oraz, po usunięciu offsetów, UH = −5,00 mV przy B = +0,200 T. Przyjmij jeden rodzaj nośników, jednorodność i brak magnetooporu; e = 1,60 · 10⁻¹⁹ C. Wyznacz ρ, RH, n i μ. Oblicz prędkość dryfu z pola podłużnego i sprawdź ją z równowagi poprzecznej.
0 odsłon · bez ocen
Dla I₀ = 2,00 mA, B₀ = 0,400 T i t = 0,100 mm otrzymano U++ = +2,50 mV, U+− = +3,90 mV, U−+ = −1,90 mV, U−− = −3,70 mV. Przewody woltomierza są stałe, odczyt to potencjał dolnego brzegu minus górnego. Przyjmij model U = sIsBH + sIL + sBM + C. Wyznacz wszystkie cztery składniki, RH i n w modelu jednego rodzaju nośników, z e = 1,60 · 10⁻¹⁹ C. Czy pierwszy odczyt pozwalał poprawnie wskazać rodzaj nośników?
0 odsłon · bez ocen
Dwie nieruchome cewki mają M = 6,00 mH. Druga jest rozwarta. Dodatni i₁ wpływa do kropki, a u₂ mierzymy jako potencjał kropki drugiej cewki minus potencjał jej drugiego zacisku. Prąd i₁ jest liniowy na odcinkach wykresu: od 0 A do 2,00 A w czasie 0–4,00 ms, stały w czasie 4,00–7,00 ms i malejący do −1,00 A w chwili 13,00 ms.
Wyznacz u₂ na trzech otwartych przedziałach czasu. Oblicz zmianę Ψ₂ między początkiem i końcem oraz całkę napięcia po całym przedziale. Czy u₂ zmienia znak dokładnie wtedy, gdy i₁ przechodzi przez zero? Pomijamy pojemności pasożytnicze.
0 odsłon · bez ocen
Stosujemy konwencję z rysunku. Idealne cewki mają L₁ = 20,0 mH, L₂ = 45,0 mH i M = 18,0 mH. W rozpatrywanej chwili i₁ = 0,500 A, i₂ = −0,200 A, di₁/dt = 40,0 A/s, a di₂/dt = −10,0 A/s.
Oblicz oba napięcia zaciskowe i moce u₁i₁ oraz u₂i₂. Które uzwojenie oddaje energię do swojego zewnętrznego obwodu, a czy para cewek jako całość ją pobiera? Jakie będzie wskazanie woltomierza drugiej cewki po zamianie tylko jego przewodów pomiarowych?
0 odsłon · bez ocen
Komórkę długości L = 40,00 mm napełniono gazem, zaczynając od próżni. Dla λ₀ = 600,00 nm podpisany przyrost fazy odpowiada M = 32,40 cyklu. Wyznacz n. Przyjmij niezależne niepewności standardowe: u(M) = 0,20 cyklu, u(L) = 0,10 mm, u(λ₀) = 0,05 nm. Oblicz u(n) i wskaż największy składnik. Długość komórki i jej okna nie zmieniają się w tym modelu.
0 odsłon · bez ocen
W interferometrze z pojedynczym odbiciem λ=1000 nm, a różnica długości ramion wzrosła zaledwie o 0,010 nm. Oblicz zmianę fazy w radianach do trzech cyfr znaczących. Czy sam wynik pozwala stwierdzić, że instrument wykryje sygnał?
0 odsłon · bez ocen
Niespolaryzowana wiązka pada z powietrza n = 1 na płasko-równoległą, niepochłaniającą płytkę szkła n = 1,5 pod kątem Brewstera pierwszej powierzchni. Oblicz transmisję p oraz całkowitą transmisję s po zsumowaniu wszystkich wiązek wychodzących z tylnej powierzchni. Załóż dostatecznie dużą płytkę i detektor, a także brak obserwowalnej interferencji między kolejnymi wiązkami: sumujemy moce. Porównaj wynik s z samym pierwszym przejściem. Jaki ułamek całej niespolaryzowanej mocy dociera za płytkę?
0 odsłon · bez ocen
Odbiornik jednofazowy przy U = 230 V i f = 50 Hz pobiera P = 1840 W ze współczynnikiem mocy 0,80 i prądem opóźnionym. Dobierz idealny kondensator równoległy, aby uzyskać współczynnik 0,95 przy prądzie nadal opóźnionym. Oblicz prąd przed i po zmianie oraz prąd kondensatora. Następnie porównaj straty w odcinku zasilającym o łącznym oporze obu żył 0,40 Ω oraz energię strat przez 8 h. Przyjmij utrzymane 230 V na zaciskach odbiornika, stałe P i idealny kondensator.
0 odsłon · bez ocen
Trzy otwarte zbiorniki mają początkowo V₀ = 24 l i H = 0,80 m. Ich przekroje opisuje A(h) = A₀(1 + βh/H), przy β = 0, 1 i −1/2. Każdy ma a = 0,50 cm², Cd = 0,60; przyjmij g = 10 m/s². Możesz użyć wzorów V₀ = A₀H(1 + β/2) i T/Tw = (1 + β/3)/(1 + β/2), gdzie Tw = 2V₀/Q₀. a) Oblicz A₀ i formalny czas każdego naczynia. b) Ile wody pozostaje w każdym przy h = H/2? c) Czy w tym samym poziomie h przepływy muszą być różne, skoro czasy są różne?
0 odsłon · bez ocen