10 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 1.
Ten sam wybór: Teoria · Zadania.
Na drugi idealny polaryzator pada światło liniowo spolaryzowane o natężeniu I₁. Kąt między kierunkiem polaryzacji a osią drugiego filtru wynosi 60°. Podaj I₂/I₁.
Dalsze części: b) Jakie natężenie względne otrzymamy przy 30°? c) Jaki ułamek pierwotnego natężenia dałyby dwa idealne polaryzatory pod 60° dla początkowo niespolaryzowanego światła?
Dwie fale odbite mają amplitudy 3 i 1 w tych samych jednostkach. Różnica faz wynosi π. Znajdź amplitudę sumy i stosunek natężenia do natężenia silniejszego wkładu.
Dodatkowa próba: Jaka będzie amplituda oraz natężenie względem silniejszego wkładu, gdy te same fale spotkają się zgodnie w fazie?
Fale odbite od obu granic warstwy zmieniają fazę o π. Dodatkowa droga optyczna wynosi jedną długość fali w próżni. Czy wkłady są zgodne czy przeciwne w fazie?
Dodatkowa próba: Jak zmieni się wniosek, jeśli dodatkowa droga optyczna będzie równa połowie długości fali, nadal przy dwóch jednakowych zmianach fazy na odbiciach?
Cienka warstwa n=1,40 jest otoczona powietrzem. Światło pada prostopadle, λ₀=560 nm. Wyznacz najmniejszą dodatnią grubość dającą maksimum odbicia.
Dodatkowa próba: Wyznacz następną większą grubość dającą maksimum odbicia tej samej długości fali.
Na parę idealnych skrzyżowanych polaryzatorów pada światło niespolaryzowane o natężeniu I₀. Między nimi umieszczamy trzeci polaryzator, którego oś tworzy kąt 45° z każdą z pozostałych osi. Jaka część natężenia wejściowego przejdzie przez cały układ po tej zmianie?
Dodatkowa próba: Oblicz przepuszczaną część natężenia przy kącie środkowego filtru 30° względem pierwszego. Co stałoby się po przeniesieniu środkowego filtru za parę skrzyżowanych?
Na dwa idealne polaryzatory liniowe pada światło całkowicie niespolaryzowane o natężeniu 80 W/m². Osie transmisji filtrów tworzą kąt 60°. Oblicz natężenie po pierwszym i po drugim filtrze. Pomiń wszystkie inne straty.
Dodatkowa próba: Jakie byłyby wyniki, gdyby padająca wiązka 80 W/m² była już spolaryzowana zgodnie z osią pierwszego filtru?
Siatka ma 500 linii na milimetr. Pada na nią prostopadle światło o długości fali 600 nm. Wyznacz najwyższy możliwy rząd głównego maksimum, jego kąt oraz liczbę możliwych kierunków głównych maksimów łącznie z centralnym. Pomiń wygaszanie rzędów przez szerokość szczelin.
Dodatkowa próba: Dla tej samej siatki rozważ falę 500 nm. Które główne rzędy mają kąt ściśle mniejszy od 90° i mogą trafić na ekran za siatką w skończonej odległości?
Światło o długości fali 500 nm pada prostopadle na pojedynczą szczelinę szerokości 0,10 mm. Ekran znajduje się 2,0 m dalej. Oblicz szerokość maksimum centralnego między pierwszymi minimami. Przyjmij dalekie pole i małe kąty.
Dodatkowa próba: Przy niezmienionej szczelinie i ekranie zastąp falę 500 nm falą 600 nm. Oblicz nową szerokość maksimum centralnego.
W doświadczeniu z dwiema wąskimi szczelinami oddalonymi o 0,20 mm sąsiednie jasne prążki na ekranie leżą co 3,0 mm. Ekran znajduje się 1,2 m od szczelin. Wyznacz długość fali w przybliżeniu małych kątów. Szczeliny są oświetlone spójnie i w tej samej fazie.
Dodatkowa próba: Jaki odstęp prążków otrzymalibyśmy po przesunięciu ekranu na odległość 0,60 m, bez zmiany źródła ani szczelin?
Dwie spójnie i zgodnie w fazie oświetlone szczeliny są oddalone o 0,30 mm. Długość fali wynosi 600 nm, a odległość ekranu 2,0 m. Oblicz odstęp sąsiednich jasnych prążków oraz odległość maksimum trzeciego rzędu od centralnego. Przyjmij małe kąty i pomiń obwiednię dyfrakcyjną.
Dodatkowa próba: Wyznacz położenie trzeciego maksimum po podwojeniu odstępu szczelin. Ustal też, czy punkt y = 2 mm w pierwotnym układzie jest maksimum czy minimum.