v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego
Fotowoltaika: charakterystyka źródła, energia i łączenie modułów · 2 min czytania

Niedopasowanie dwóch liniowych źródeł: dlaczego suma maksimów bywa nieosiągalna?

Opublikowano: 17.11.2026
Wyślij link e-mailem Własna poczta Komentarze: 0

Oceń ten artykuł: od 1 do 5 gwiazdek
(0 głosów) . Jeszcze nie oddano głosów.

Kliknij gwiazdkę, aby od razu oddać ocenę. Klawiaturą wybierz gwiazdkę klawiszem Tab i naciśnij Enter lub spację. Jeden głos na materiał z danej przeglądarki.

Dwa dydaktyczne moduły opisują proste: IA(U) = 2,0 A · [1 − U/(12 V)] i IB(U) = 1,0 A · [1 − U/(12 V)], każda wyłącznie dla 0 ≤ U ≤ 12 V. Moduł B modeluje słabsze oświetlenie, ale nie jest to dokładny model rzeczywistego zacienienia. Nie ma obejść, a stanów o ujemnym napięciu nie rozpatrujemy. a) Znajdź maksimum mocy każdego modułu osobno. b) Oblicz maksimum połączenia równoległego. c) Dla szeregu wyraź UA i UB przez wspólny I, ustal wspólną dziedzinę i oblicz maksimum mocy. d) Porównaj je z sumą osobnych maksimów.

Pokaż rozwiązanieUkryj rozwiązanie
Wskazówka

Uzupełnij kwadrat w funkcji mocy. W szeregu otrzymasz UA = 12 V − (6 Ω)I i UB = 12 V − (12 Ω)I. Wspólny prąd musi utrzymywać oba napięcia nieujemne.

Rozwiązanie

Osobne moduły

Dla A moc jest równa PA(U) = (2,0 A)U − U²/(6 Ω). Parabola osiąga maksimum przy U = 6,0 V, gdzie IA = 1,0 A i PA,max = 6,0 W. Dla B przy tym samym napięciu IB = 0,50 A, więc maksimum wynosi 3,0 W. Suma osobnych maksimów to 9,0 W.

Równolegle: maksima mają wspólne napięcie

Prądy dodajemy przy jednakowym U: Ir(U) = 3,0 A · [1 − U/(12 V)]. Maksimum przypada na U = 6,0 V i I = 1,50 A, co daje 9,0 W. W tym szczególnym modelu nie ma straty niedopasowania w połączeniu równoległym: napięcia osobnych MPP były identyczne. Nie jest to ogólna reguła dla dowolnych dwóch modułów.

Szeregowo: wspólny prąd i ograniczona dziedzina

Po odwróceniu równań UA = 12 V − (6 Ω)I, UB = 12 V − (12 Ω)I. Pierwszy moduł dopuszcza w opisanym obszarze 0 ≤ I ≤ 2,0 A, drugi 0 ≤ I ≤ 1,0 A. Wspólna dziedzina wynosi więc 0 ≤ I ≤ 1,0 A. Sumowanie daje Us = 24 V − (18 Ω)I i

P_s(I)=8{,}0\,\mathrm W-(18\,\Omega)\left(I-\frac23\,\mathrm A\right)^2.

Maksimum 8,0 W wypada dla I = 2/3 A, wewnątrz dozwolonego przedziału. Wtedy UA = 8,0 V, UB = 4,0 V, a napięcie gałęzi wynosi 12,0 V. Kontrola mocy: (8,0 + 4,0) V · (2/3) A = 8,0 W.

Co nazywamy stratą niedopasowania?

Względem 9,0 W możliwych do odebrania osobno brakuje 1,0 W, czyli 11,11%. Oba moduły w szeregu nadal oddają dodatnią moc, ale żaden nie pracuje we własnym MPP. Osobne maksima wymagały różnych prądów: 1,0 A i 0,50 A. Wspólna gałąź nie może spełnić obu warunków.

Nie badaliśmy napięć ujemnych. Nie wolno więc przedłużać prostych do tego obszaru i ogłaszać wyniku dla rzeczywistej pracy zaporowej. Model pokazuje tylko mechanizm niedopasowania przy jasno określonej dziedzinie.

Powiązana teoria

Łączenie modułów PV: wspólny prąd, wspólne napięcie i skutki cienia

Dalsza lektura

Materiał referencyjny

Najpierw spróbuj samodzielnie. Zapisz dane, wybierz prawa fizyczne i sprawdź jednostki. Przejdź do zadań ze sprawdzaniem odpowiedzi »

Ostatnie materiały autora

Wszystkie materiały autora »

Komentarze (0)

Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.

Dodaj komentarz

Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto

Emotikony

Zaznacz tekst i wybierz formatowanie lub użyj Ctrl/Cmd+B, I, U w polu komentarza. Znaczniki HTML nie są wykonywane.

Wybór wszystkich komentarzy obejmuje odpowiedzi. Powiadomienia wymagają potwierdzenia adresu; zrezygnujesz z nich przez link w wiadomości.

← Wróć do działu: Zadania Do góry ↑
Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.