Iloczyn skalarny (ang. dot product - "wynik kropkowy") dwóch wektorów a i b (gdzie ? to kąt wewnętrzny) jest zdefiniowany jako

W książkach akademickich przyjęto stosować następujący zapis dla iloczynu wektorowego, pogrubiając wektory w odróżnieniu od wielkości skalarnych:

Dla fizyka równie ważna jest następująca postać wzoru

Wzór (2) jest wzorem ogólnym, dlatego w przypadku rozpatywania wektorów w dowolnej przestrzeni n -wymiarowej, będzie odpowiednio n składników sumy ai bi, przy czym w trzeciej formie zapisu stosuje się konwencję sumacyjną Einsteina.
1. Iloczyn skalarny wektorów na płaszczyźnie XY.
Wykażmy prawdziwość wzoru (2) dla płaszczyzny na podstawie wzoru (1). Przyjmujemy także (zgodnie z rysunkiem), że ? i ? to kąty pomiędzy wektorami odpowiednio a i b a osią OX.

Funkcja cosinus może być zapisana jako cosinus różnicy kątów:

Na podstawie rysunku znajdujemy potrzebne nam do wzoru (3) zależności trygonometryczne:


Wstawiając wzór (3) już z podstawieniami trygonometrycznymi do wzoru (1) i skracając długości wektorów a i b, otrzymujemy:

2. Iloczyn skalarny wektorów w przestrzeni XYZ.
Rozpatrzmy teraz sytuację w przestrzeni 3D, ponownie posługując się rysunkiem.
Skorzystamy z wektora r będącego różnicą wektora a i b (5). Tak naprawdę może to być różnica b i a. Będzie nam potrzebna wyłącznie wartość wektora r (6).
![\vec{r} = \vec{b} - \vec{a} = [b_{x}-a_{x}, b_{y}-a_{y}, b_{z}-a_{z}] \qquad (5) \vec{r} = \vec{b} - \vec{a} = [b_{x}-a_{x}, b_{y}-a_{y}, b_{z}-a_{z}] \qquad (5)](/images/joomlatex/23312706d998855e410d08d30a46734b.gif)

Dodatkowo posłyżymy się niedocenionym twierdzeniem cosinusów.

Widzimy, że z tego równania cosinusów (7) możemy wyłączyć interesujący nas fragment, a mianowicie:

Potrzebne są teraz wzory na wartość wektorów a i b:


Podstawmy teraz wzory (6),(9),(10) do wyrażenia po prawej stronie wzoru (8). Po skwadratowaniu pierwiastków i nawiasów znaczna część wyrażenia się zredukuje i pozostanie tylko

Ostatecznie wzór (1) przybiera postać
